Niet de stenen die het water raken en erin zinken, zijn van belang. Dat zijn ankers zonder schip. Het gaat om de watervlieders, die kiezels die vijf, zes, zeven keer de waterspiegel schampen om in een haperende flits in het niets te verdwijnen.

De roman van een toeristische busonderneming: met een nieuwkomer in de kantoorgelederen die een verzorgde busreis door Sumatra plande. En vervolgens het hele kantoor in de bus kreeg toen door slechte boeking de reis tot een personeelsreisje werd omgebouwd. Het werd later iets heel anders: een hostess die een groep toeristen door Egypte loodste (Het stof, de mest, de mijt).

De cyclus van Atlantis waar de schrijver op zijn veertigste mee begon. In de traditie van Tolkien. Met de verve van bijbelboekenschrijver AfTh. Waar is die boekenplank die met het pas verschenen tiende deel begint door te buigen? En waar zijn de recensies, de perselijke aflaten en... de lezers?

De bibliografie als afgekeurd oeuvre. Ook zolang je bijna schrijft, blijft het afval zich ophopen. Een kroket is vooral lekker als je niet weet hoe de yellow grease tot massa werd hervormd. Een hardcover die je niet koud laat.